|
|
|
( 18.02.2012 )
|
|
|
|
( 15.02.2012 )
|
|
|
|
( 05.02.2012 )
|
|
|
|
( 27.01.2012 )
|
|
|
|
( 27.01.2012 )
|
|
|
|
( 27.01.2012 )
|
|
|
|
( 19.01.2012 )
|
|
|
|
( 16.01.2012 )
|
|
|
|
( 08.01.2012 )
|
|
|
|
( 01.01.2012 )
|
|
|
Toppkategori
Siste Nytt
|
Nok ei episode med dårlig moral i fri utfoldelse.
|
(forts) Bernt Rocknes set på kjøkkene sitt. Han e midt i frukostn, som i vanlig romjulsstil består tå julabrød med dugelig med meierismør og den mørke, søte innherredsbrunosten te dei Tine. På bordet rundt tallerkjen står da fleire drikkeglas og ein stor kopp med sterk kaffi med nåke kvitt i. Berntn nyt julafrukostane te da fulla. I glasna har han både mjelk og jus, og sista skjevo med julabrød, den fjerda elle femta, har han alltid heimalaga rudlepølsa på. Men i tillegg te å nyta frukostn denne siste morjen detta året, har Berntn håve fullt i tanka. Tenkjeapparate prøve da besta da kan å kverna nåke vetig utor dei tilsynelatane tilfeldige betane med informasjon so svirra rondt i toppetasjen.
Berntn jobba med etterforskinga av det mistenkelige dødsfallet av Magnar "Mix" Mickelson på puben Den Berømte Fiolinist, og hadde gjort da i fem daga allerede. Etterforskinga hadde gått oppskriftsmessig på dei fleste måtar. Alt nødvendig, samt unødvendig bevismateriale, alle spor og fingeravtrykk, alle gjenstandar og objekt. Alt va funne, samla, kategorisert, katalogisert, kartlagt og långt på vei analysert. Da va i grunn bere tre ørsmå detalja, og mangelen på desse so hadde dreve etterforskinga vidare til denne dag. Dødsårsak, og evtentuell gjerningsmann og motiv.
Avhør tå øve hondråtitals øyninga, mest valestrandsfolk, og nåken få byfolk, hadde vorte gjønoført. Ein kunne ut i frå avhørna slå fast og konkludera med at mangen drakk jevnt og trutt stortsett kvar helg, sjølv om dei hadde både unga og helgajobb. Og dei likte da. Bortsett frå da, kom da heller ikkje fram nåke ant vetig informasjon so va brukandes i etterforskninsøyemed. Unntagen avhøret tå spelemann so hadde spelt på puben kvelden og natte da mistenkjeliga dødsfalle fant stad, Moris.
I Åsen, hjå dei Åsn, stod Åsn på kjøkje og rydda opp ette frukostn deira. Han va snart klar te å ga stad ette nåke meira ved i garasjen. Kun ved altså. Da va alt før tidlig på dag før nåke ant. Skjønt, i sitt eiga stille sinn, synst no Åsn at da aller va feil å unna seg, kortid enn da sku no vera.
Hjå dei Åsn hadde dei vorte berørte tå da mistenkjeliga dødsfallet stortsett på same måten so alle andre. Men før Åsn sjøl, so hadde da tidlig an juledag, rånne inn so månge smsa frå kreti og pleti om den sjokkerande hendinga, at da teslutt må seiast at da forstyrra han kraftig i lesingje tå ei krigshistoriebok.
Når Åsn las krigshistorie va da kun ei kort lista øve godkjente og aksepterte forstyrrelsa som gjaldt; 1. Når kåno elle ungane sku sei nåke viktigt. 2. Når da måtte stad i garasjen ette ved, og helst ikkje bere ved og sjølsagt 3. Når middajen va ferig.
Denna smsèringe og tantlingje om hendelsn på puben so kom so upassande midt i krigshistorielesingje te Åsn, va på same tid sjokkerande, informerande, forferdelig og litt vanskelig å forholda seg te. Og då brorn te Åsn, Resståen, ryngde før å fretta frette han hadde fått fretta nett nyleg, so va i grunn Åsn so velinformert og fortomla at han hørtes direkte uintressert ut i telefon, og i allefall ikkje sjokkert.
I tillegg te å sittja lesa krigshistorie, eller snarare sagt, sittja å verta forstyrra på ikkjeaksepterte måta i krigshistorielesingje, so sat Åsn og haldt seg. Åsn hadde lång fartstid, og visste utmerka godt kor viktig da va å kunne halda seg. Ikkje bere halda seg, men halda seg på ein forsvarlig måte, so ikkje ville forringa forløsningskvaliteten seinare. Å halda seg på ein måte so va forenlig med ein kvalitativ leseopplevelse, og ikkje minst i tråd med Åsn sine eigne "HMSrettningslinje i skikk, bruk og håndtering av diverse på og i litlahuse. Begrepsordbok, Praktisk innføring, Illustrert utførelse og andre vetige greie".
Menst Åsn sat og te stadighet vart forstyrra og terga i lesingje og haldingje, so vart majen litt stressa og idlskjen. Og da va ikkje fritt før at da romla. Åsn so va ein ringrev i gamet, visste at kryssnigspunktet va nert føreståande. Grenso va nådd. Da va strakst dags fø å reisa seg, ga stad og gjera. Detta va som nevnt an juledag. No va da derimot årets siste dag. Åsn stod på kjøkje å rydda ette frukostn. Åsn og dei andre åsn, samt restn tå verdn visste ikkje nåke om den telefonoppryngjinge Politioverbetjent Bernt Rocknes hadde fått frå byn heima på kjøkkene sitt, midt i frukostn.
Bernt Rocknes sat framleis med kjøkkenbordet sitt og tenkte so da knakte. Egentlig so va da den tilårskomne kjøkkenstoln han sat på so knakte, men da passte so godt inn som lydeffekt til bilde om at han tenkte so da knakte. Han hadde fått telefon frå sø i bydn. Haukeland Universitetssjukehus, Avdeling for patologi, Gades Institutt.
Dei nye og svert viktige opplysningane, so på alle måta hadde tatt for lang tid å komma fram te, tilsa utan tvil at gjerningsmann og motiv for drap, ikkje lenger var elment av interesse å etterforska videre på. Magnar hadde på rekordtid utvikla ulcus ventriculi, og tok smertestillande medikament i ei egenkomponert blanding, utan samråd med verken fastlegen, eller nåkken tå dei lause legane. Te sjuande og sist, den fatale natta på pubens bakre avdeling, hadde Magnar Mickelson i ein tilstand av panikkangst, stressdepresjon og kraftigt blødande magesår vorte angripen av eit fatalt kraftig, akutt tilfelle av infarctus cordis. So fatalt at da faktisk tok livet av han.
Bernt Rocknes reiste seg omsider frå kjøkken stoln. Han måtta la håve få kvila litt. Han skrudde på radioen og rydda tå bordet med tøff, klassisk trøndarrock frå dei DumDum som bakgrunnsmusikk. Lunch i det grønne, fekk frukostbordet rydda i ein fart. Berntn nestn dansa i stegna, og besso da va so kom dar eit plystr. Ette borde va rydda, gjekk Bernt stad te frysarn, og drog opp ei diger kalkun. Tett opponna ti kilo med oppdrettsfugl so sku fyllast opp med tørka frukt, net, loff, eple og ant smårasj før da da bar lukt i ovn når da lei på.
Han stod nett å pakka ut fugglabeiste då radioen annonserte bandet med da velklingande navnet; Fleshgod Apocalypse, og den "litt hissige" låten The Violation. Ette vel femti sekund med "litt hissige", hadde radioen stilna, og roen atter senka seg på kjøkkenet. Bernt Rocknes følte seg plutselig litt gammal dar han stod og lot tankande henfalla i ord og vendingar som; "...no te dags..". og "...sku komme med hørselvern og advarsel..." Han hadde ikkje meir enn so vidt tenkt tankjen før han omtrent gjekk aldeles i kne han kvapp so heise. Hårna reiste seg på ryggjen. Han hørte yling og drønning tå morjens første prøveoppskyting tå fyrverkeri, nett utfør, hjå ein tå naboane.
På godset hjå Bornemann P. Eisen sat godseigarn sjølv på kne å fyrde i peisn. Trass i dei spesielle hendelsane han hadde opplevd i romjule på valestrandsbygde, hadde da alt i alt vore ei flott fameliehøgtid i da staslega huse. No såg han fram te ein feststemd kveld med famelie, festmat og alt so måtta te tå drikka og fyrverkeri før å ønskja da nya året velkommen. I likhet med ein tredjedel tå bygde ellers va da kalkun so stod på menyen hjå godseigarn og. To skrekkbeist på henholdsvis sju og åtta kilo sku te pers på bordet i kveld, og nåken kyllinga te ongane. Alt med stuffing og saus sjølsagt. Mykje saus, sjølsagt. Mykje.
På Resstå hjå dei resstå, sat Resståen med datamaskino og leita ette heftig Kaptein Sabeltannutstyr te seg og son, so dei kunne kosa seg med uttpå nyåret. I eit plutselig innfall fekk dei deigvante fingrane hass da før seg å trykkja seg inn på e-postn ette gammalt. Dar i blant all e-postn frå diverse kodn- og mjølbaserte bedrifte, mølle, gjerrige bonda so ville ha gratis, gammalt brød te "sauna sine" og ikkje minst smeda, såg Resståen ein mail frå Underetasjen Resturant og idrettscafè med emnet; "Kakemanna".
Resståen va sjokkert ette å ha låse e-postn frå dei Underetasjen. Allerede tidlig i November va Underetasjen vore i Resståen og tinga ein stor kasse med "Tysso kakkemanna", og dei ville ha dei litt spesielle med godt smør og ekstra sukker. Dei sku brukast te snacks før dei ansatte, og so dessertgarnityr te julatallerkenmenyen deira. I e-posten stod da og lesa att dei aller hadde fått nåke kasse med kakemanna, og at dei synst da va ein smule drøyt å få faktura på dei sjølv om. Prisen va da ikkje nåke å sei på. Da måtte dei Underetasjen bere få sagt, prisen på kassen med spesialkakemanna va nett fin, men samstundes, te den prisen ville dei helst ha produktet sitt. -Kan skjønna da, tenkte Resståen, før da kunne han skjønna.
Da han ikkje kunne skjønna va kor kakemannane va vorte tå. Resståen hadde jo sjølv vore å levert dei akkorat dar so han hadde fått beskjed om å levera dei. Han hadde te og med tatt bilde tå den leverta pakko med telefon sin i tilfelle ein situasjon so detta sku oppstå. Han hadde bere ikkje sett e-posten før no, nesten tre veke ette den vart sendt. Resståen sendte ein beklagande e-post tebakars te Underetasjen, dar han beklagde for da seina svaret, og forklarte ka han hadde gjort med pakko, og at han forsovidt hadde bevis på at ho var levert, men at dei sjølvsagt sku sjå vekk ifrå fakturaen. I tilegg sku dei te og med få nåken pakke med vanlige kakemanna i ein slags erstatning. Resståen tok òg te ordet før å påpeika "elefanten i rommet". Da faktum at nåken rett og slett måtte ha stjåle kakemannane. Før kassen kunne ikkje ha gje stad nåken plass på egenhånd.
-Ja ja, tenkte Resståen med seg sjølv. Han aste seg ikkje nåke meir opp øve den sakje og såg ho i grunn so avslutta for sin del.
Hjå Bernt Rocknes gjekk da i kutting tå kalkunstuffing. Kvassekniven hass beit seg i gjøno net og fiken og sviske og eple og alt muligt smårasj so om da va den lettaste sak i verden. Han hadde gjidd radieon ein ny sjanse, men denne gongjen på ein an stasjon. Og med stort hell. Han hadde tenkt seg ferdig på sakjen på Den Berømte Fiolinist. Da mystiska dødsfallet va bere eit tragisk dødsfall. Ramponeringe av bakrommet på puben var bere verkjet tå eigarn sjølv som tydeligvis ikkje hadde hatt da bra i timane før da fatala samenbruddet.
-Ja ja, tenkte Rocknesen med seg sjølv. Han aste seg ikkje nåke meir opp øve den sakje og såg ho igrunn so avslutta før sin del. Han hadde ikkje pusta ein halv gong før da nok ein gong dundra i prøveoppskote fyrverkeri rett utafør vindauna hass. Han kvapp so inn i granskauen at han føyste både kvassekniven og halve donjen med oppkappa stuffing på golvet.
-Jammen i helgoland, sa Berntn lavt, og såg oppgjidd ut kjøkkenvindauga.
|
|
|
|
