|
|
|
( 10.05.2012 )
|
|
|
|
( 05.05.2012 )
|
|
|
|
( 19.04.2012 )
|
|
|
|
( 17.04.2012 )
|
|
|
|
( 17.04.2012 )
|
|
|
|
( 15.04.2012 )
|
|
|
|
( 14.04.2012 )
|
|
|
|
( 12.04.2012 )
|
|
|
|
( 11.04.2012 )
|
|
|
|
( 08.04.2012 )
|
|
|
Toppkategori
Siste Nytt
|
Trist, leit, forferdelig, trasig, litt domt og ikkje minst bale. Men i da minsta e politioverbetjent Bernt Rocknes sett på sakje!
|
(Forts) Politioverbetjent Bernt Rocknes står med lommalykt i hånde og lyse inn i smalgongjen på Den Berømte Fiolinist. Da ligg ein haug med skrot tå stola og ei dør so e knust te pidnaved, og ant rasj midt i smalgongjen, og vil ein forbi dar, so lyt ein klatra. Bernt Rocknes vil ikkje forbi. Han e opptatt tå blodflekka oppette veggane inne i smalgongjen. Og kakesmula. Ikkje minst e han opptatt tå kakesmula. Berntn lyse opp golvet og stig so forsiktig han kan inn i smalgongjen. Først eit lite skritt. Da gjekk fint. So eit lite skritt te. Da gjekk og fint. Då vert han litt tøffare og tek ut på tredja steget, med da resultate at han mesta trakka øve. Han roa seg kraftig ner att, og fortset på den meir varsome måtn, føsst eit lite skritt, og so eit te. Og vips, so va han borte te skrotahaugen. Stolar og ei knust dør. Berntn lyste på den dørlause døropninga inn til bakrommet. Øverste dørhengsel hang fremdeles i karmen med ein del tå ei dør på. Når Bernt kjeik ette, va han øvebevist om at dørbetn på hengsle va tå den sønderknusta døre so låg i skrothaugen, og at da dermed måtte vera bakromsdøre so låg knust dar. Men han kunne sjølvsagt ikkje vera sikker før dei hadde rekonstruert døre på eit laboratorium sø i bydn ein plass. Berntn svinga lysstråln i døropningje te bakromet og vart kjapt oppmerksom på eit felanes rot på venstra sio i bakrommet. Oppå eit bord og nåken sofaa låg da slengt ein heil drøss med stablestola. Og på toppen tå dei att, mesta heilt opponna takje, låg dar nåken klaffebeinsbord i all sin flatklaffa flatklaffenhet. -Helsikken altså, her e ikkje forsvarligt å gå inn, momla Bernt sånn halvlavt før seg sjølv. Han snudde seg at mot veggane i smalgongjen att. Da va jo nåken blodflekka han sku undersøkja. Han svinga lysstråln rutinert rundt på veggane, og leita systematisk ette flekkane. Da han fant, va ikkje blod.
Ettekvert so tie gjekk denne andrejuledagsformiddagjen, jo lengre og raskare spredde nyhetn seg om dei tragiske omstendighetane på Den Berømte Fiolinist seg. Og dei fleste tå dei so hadde vore dar kvelden før hadde no sjokkerte mottat nyheten om da mistenkjeliga dødsfallet på favorittpubverten, dar på stampuben deira. Da ska ikkje stikkast onna nåke som helst med fira bein, at månge sat heima i diverse møbel og jenna fellte ei tåra øve detta grusomma tapet.
Ein tå dei so hadde vore ute på Den Berømte Fiolinist kvelden før, Johannes "Støyparen" Drengsbrisnes stod no utafør puben igjen. Han hadde i likhet med månge andre tatt seg godt ut både på vorspiel, og i barn. Han hadde dansa og svinga seg, og teogmed vore på nachspiel heilt te i femtie om morningjen. No hadde han hatt seg ein dagenderpå luftetur ette frokosten, og va som vanlig i uforskamma heisn form. Han stod utfor puben og preikte litt med nåken tå politifolkje so stod dar. Han kunne fortelja at han hadde troffe litt folk når han va ute å lufta seg. Fleire andre so hadde vore dar på puben. Og alle va opptekne tå at dei ville verta avhørte so kjapt so råd var, om da va aktuellt med sånne ting. Han hadde og snakka med ein so meinte at politiet måtte rekvirera badnaskuln i bygde te provosorisk etterforskningshovedkvarter, sia den uansett sku no vera stengt te øve nyttår. Politifolkje såg på kverandre og nikka bekreftande, nesten heilt urørlig, men imponerte øve denne engasjerte og velvillige luringjen. Han eine politimann for inn på puben for å sei viare da so Johannes Drengsbrisnes hadde lufta før dei utafor. Utafor fekk dei andre politifolkje navnet og nommeret te Drengsbrisnesn, og samt ei ganske so lång lista øve dei han kunne huska so hadde vore dar kvelden før. Johannes "Støyparen" Drengsbrisnes, som til daglig jobba med steinstabling, ovnsmontering, flisleggjing og golvstøyping, hadde vore eit utal gonga innom dei fleste husstanda på Osterøyne, og hadde i stor grad kontroll på kor dei fleste budde. Og spesiellt på Valestrand. Tå alle hus på Valestrand, va da jenna bere tjue hus dar han ikkje visste ken so budde, og desse husna va stortsett heilt nye, med teflyttara i.
Heilt øvevelda tå den heisna goa hjelpe dei fekk hjå Johannes Drengsbrisnes, kjem endå ein politimann inn på puben. Han går bort te han andre so va utførbi ilag med han nåken minutta tidligare, og vise han den långa listo med navn, nommer og adresse so Drengsbrisnes gav dei. Dei får kontakt med etterforskar Øyvind Sverdrupsen og for vidareformidla informasjonen dei nett har fått i hende.
Oppe i Åsn e dei på ny i gong med ein fredlig formiddag. Åsn sjøl, medisinerte seg nett passelig på akevitt og øl, kvelden før. og e ikkje i verre form enn at han har både ete god julafrokost, og vore ute i garasjen ette ved. Kun ved. Han va ikkje i garasjen ette nåke ant. Da va han ikkje. Seinare på ettemiddagjen ska dei sjøl ha litt famelie på middagsbesøk. Svinaribba. Åsn set å bler i ei bok om andre verdnskrig då da yle i telefon hass. Da e brorn hass på Resstå so ringje å førtel om ka so har skjedd på puben. Åsn klara ikkje å spela øveraska øve dei forferdelige nyhetane, før detta visste han alt. Åsn føle eit ubehag bre seg i majen.
Hjå Godseigar Bornemann P. Eisen e dei i gong med å stella te god julalunsj, og ska snart få besøkt tå paktarane. Og menst dei dekka bord, skjer opp kjøt og trylla fram dei lekraste retta og lokte, so veit dei faktisk ingjenting om kva so har hendt i løpet tå natte. Dei e framleis litt oppskaka tå den besynderlige oppførseln dei såg føregånde kveld, med både vold og openlys kroppslig utfoldelse, men ikkje meir enn at dei synst da va spesiellt, litt rart og ikkje heilt deira stil. Dei har allerede ledd i telefon med venna og bekjente når dei har førtalt om opplevelsen, so dei va på ingjen måte traumatiserte. Ongane såg på julabadnatv og visste ingjen ting om nåke. Dei har da fint med julategnefilma og varmsjokolade i koppane sine.
Inne i smalgongjen e da vorte litt meira vei i vellingje. Dar ha Berntn fått opp eit kraftig lys so virkelig lyse opp tilværelsen, og blant anna avsløre at da trengs ny lyspera i takje, då den pero dar e heilt gåen. Samt har han med seg ei lykt med eit spesielt lys, so får blod te å sjå blåkvitt ut. Berntn hadde jo umiddelbart trudd at smalgongjen fa full tå blodflekka og kakemannsmula, men kunne rask av krefta da når han såg nermare ette. Førresten so hadde han funne ein liten blodflekk i smalgongjen, men den va da ingjen som helst grunn te å bita seg merkje i, då da kom klart fram frå skine tå blodlykte, at den va månadsvis gammal. Og ikkje va da kakemannsmula på golvet heller, da va bere flis og spon ette den brutala behandlingje tå døre. Døre bar preg av å ha vorte opna med øks, men ingjen hadde sett økse. Ingjen hadde egentlig leita ette ho heller. Bernt Rocknes stod og tok prøvar av noko raudt, søttloktande kliss so hang i flotte dråpa kreom på vegga og golv. Han trudde allerede han visste ka da va, men ville ikkje gjera skjebnessvngare tabba basert på feilaktige forutintatte antagelsa. Den traspa skogsbærsiderboksen so låg med små raudlige, søttloktande damma rundt seg, halvveis inni skrothaugen hadde kunne gjidd Berntn ein rimelig nøyaktig peikepinn på ka han stod og fiffla med, hadde han bere sett han.
Plutselig hørtes ein telefon ringja. Høgt og øyreskjerande. Etterforskara og politifolk såg litt spørjande på kverandre? Ingjen lot te å sku ta opp telefonane sine og svara. Folk bjynnte og klappa seg på lommena før liksom å illustrera at dei ikkje heilt visste ka so forgjekk no, men at da hadde nåke med ein telefon å gjera, og telefonar stortsett befinn seg i lomme. Til slutt forsto øyvind Sverdrupsen at da måtte vera telefon i puben so ringte. Fleire politi og etterforskara prøvde å lokalisera telefon i puben, og fant han til sin store fornøyelse hengjanes inne på kjøkkenet der dei var, på ein vegg. Sverdrupsen tok telefon og svarte; -Sverdrupsen her, kva kan en eg hjelpa deg med?
-Hallo? Detta e Moris. Da va eg so spelte på puben i natt.
-Ja hei du detta e Øyvind Sverdrupsen. Ka tenkte du på?
-Nei altså eg lurte på om Magnarn va der? Om da hadde gått ant fått eit ord med han?
- Desverre so e han nok ikkje her.
-Å nei... Eg får ikkje tak i han på mobiln heller. Veit du kor han e?
-Ja.
-...?
-...!
-...eh kunne du gjidd han ein beskjed?
- Nei!
-Eh nei vel? Går da bra med Magnaren? Han virka ikkje heilt seg sjølv i natt.
-Etter forholdna går da heilt fint med Magnar. Han er død, men ellers i god behold.
-...??
-Hallo?
-Kva sei du førnåke sa du? E Magnaren død?! Hjelpe meg... Tulla du? E detta ein sjuk spøk? Kem sa du at du va no igjen?
-Eg e Øyvind Sverdrupsen. Politietterforskar ved Hordaland Politikammer, og nei detta e ikkje nåke spøk. Nåke meir kan eg ikkje sei deg. Men du vil verta kontakta i høve te avhøyr. Fullt navn og nummer takk?!
Ute i smalgongjen står framleis Bernt Rocknes og jobba med sitt. Han prøve å få samla mest mulige spor av biologsk karakter, då ein an etterforskar fer forbi han og inn på bakrommet. Han kjem beranes utatt med størstedeln tå ein pappkasse full tå nåke gjønosiktig plast oppi. På pappkassen ser Bernt Rocknes at da står; Underetsajen Resturant og Idrettscafè, med svart sprittusj.
|
|
|
|
