|
|
|
( 10.07.2010 )
|
|
|
|
( 28.06.2010 )
|
|
|
|
( 17.06.2010 )
|
|
|
|
( 17.06.2010 )
|
|
|
|
( 13.06.2010 )
|
|
|
|
( 07.06.2010 )
|
|
|
|
( 27.05.2010 )
|
|
|
|
( 27.05.2010 )
|
|
|
|
( 13.04.2010 )
|
|
|
|
( 05.04.2010 )
|
|
|
Toppkategori
Siste Nytt
|
Da e no framøve ein ska tenkja seg nøye om før ein handla. Før ein snakka. Før ein syng, og før ein skriv nåke. Før no e Vakre Valestrand so aller før, i medias søkjelys. Da e jo da stora, gjeva ”Bullaåret” i år.
|
|
|
Sånn hadde Mötley Crüe sett ut om dei hadde levd for 150 år sia
|
Før dei so ikkje veit da, so hadde den verdsberømte, norske fiolinisten Ole Bull landstad på Valestrand. Du har kanskje hørt om ”Bullahuset”? Da va dar han budde. Litt uvisst om da va han so begynnte å kalla huset før ”Bullahuset”, men da e no da da heite no i alle fall.
Om du synst da e forvirrande at ein eks-levande fiolinist velge artistnavn so e nett likt navnet på ei ferja, so e du nok ikkje den skarpaste kniven i skuffo.
Som sagt so va Ole Bull verdskjent, i store delar tå Europa. Han va kjent for blant anna sutring, stormanngalskap, kjønnsjukdomma og feiande flott felespel. Han va nett so ei rockestjedna, og kunne på sett og vis ikkje passa bedre inn på Valestrand. Hadde han vore i livet i dag, so hadde han mest sannsynlig vore med å styrt i både 250-meterskogen, Osterøyfestivalen, VHFK, musikkskulen, Valestrand Musikklag, Reigstad Ninjaskule og ”aktivistgruppo før dei so vil ha ny bryggja på Gammlabryggjå”.
|
|
Bullahuse. Da va her Ol’n sat å speida ner på sentrum, dar han ein gong sku opna Bullakroe... (foto: ein eller an peis)
|
I da daglega hadde han mest sannsynleg vore butikksjef på prix’n, fastlege på Valestrand Legekontor, Styrmann, føst-i-alt-kaptein og billetør på ferjo, og muligens vore litt vikar før Mirek’en på Bullakroe.
Men no har da seg sånn at den godaste Ole Bull e daud og begrøven før lengst. Hadde han vore i livet i dag , so hadde han vøre 200 år gammal, og hadde sikkert ikkje drågje so månge dame so han hadde hatt lyst å draga.
Ein ting so e litt tåsskje med at Ole Bull e daud, e rett å slett at han ikkje leve lenger. Før da va mykje meir skjemt og morro med han når han va i livet, sei dei.
Men nok biografisk svada før ei lita stund. Da stora, gjeva ”Bullaåret” ska feirast med brask og bram. Med konserta, med skodespel, med ferja i ruta, med hus i Bullaåsen, med nye småørretta i Bullaelve og fall på rulleski i Bullabrekko. Da ska ikkje vera måte på kor ein ska feira Ole Bull i år.
Og da bere eit år ette me fekk ein heilt splitta ny verdskjent fiolinist. Han heite so mykje so Kri... nei hon ka va da... Anders Brub...aaahh øøh... nei ka verden.. Ansgard? Ansgard Bruvik? Nei hon og. Bia lite so ska eg googla grampri... ... ... Grand prix heita visst. Potatoe tomatoe... Alexander Rybak heite han!
Ny favoritt fiolinist både nasjonalt og internasjonalt, men og på landsbasis. 16 mai 2009 so vant han heile den store, gjeve internasjonale Melodi Grand Prix finalen med rekordstor poengsum. Og alle so ville, kunne trykkja han te sine bryst. Alexander’n såg vel med god grunn før seg at han i lång framtid skulle framstå so den gjevaste finkulturelle person so nåken gong hadde framstått blan gjeve, finkulturelle persona. Og med opprinnelse frå Kviterussland, so kan ein vel spekulera seg ut i frå at han har mykje kjekk famelie, so ved hjelp av nevamakt, kruttdrevne prosjektilkanone og da so verre e (joik, kanskje?Kviterussisk sådan) vil gjera da dei kan før at ingjen kan seia høgt, at han ikkje førtjene å; i lång framtid framstå so den gjevaste, finkulturelle person i landet.
So altså, me har med ein norsk/kviterussar å gjere, so då før eit år sidan vant heder og ære te opp onna øyrna, og so no skal verta iskuggjesatt tå ein daud mann so har såte navnet sitt på eit stort grantre på ei lita øy i ei lita elv. Snakka om nedtur.
Men Alexander’n e berre éin tå fleire forsmådde felegnikkara. Me har óg han gamle trøndarpeisen Arve Tellefsen.
Han har jo óg framstått so ein tå dei gjevaste, finkulturelle personane her til lands i ein mannsalder, og var sikkert ikkje heilt happy då han såg avisøveskriftna dagen ette at Rybakkjen vant i grampri. At no plutselig ein jyppling med søvesveis, lause hår på buen og eit blikk so tyda på kronisk krampe i ein eller fleire ringmuskla, ska øvegå hass berømmelse, og da ved hjelp tå dårlige pyroeffekta og nåken so dansa so om naturlovane ikkje gjaldt dei, må no jedna vera litt irriterande før Arven.
|
|
Vert du og litt redd tå dei auna dar? E han idlskjen, edle har han bere idlt. I so fall kor? (foto: vetta hon)
|
Arven hadde jo trass i alt jobba kjempelengje før å nå si status. Og den låten te Rybakjen va no ikkje so kjempefresh, so månge (mest bådn) ska ha da te.
Da so no prega trusselbilde på vakre, e i stor grad desse to spreddl levandes, men særdeles audmjuka, nesten heilt glømte fiolinistane, so no i all sannsynlighet har slått pjoltarane sine i hopa i eit og sama glaset, før å ta ei dugeleg effektiv og kaldblodig hevn øve alle so vil hylla og feira ”han daude klamydiagrisen, so dei att på te måtte laga film om” so dei mest sannsynlig kalla han når dei set å snakka ned om han på spritfyddla på hemmelig adressa i Sør-Trøndelag.
Da ein no må passa seg før e å på nåken so helst måte uttala seg kritisk på ein måte so kan støta to førsmådde fiolonista, henholdsvis frå Trøndelag og Norge/kviterussland.
Og la oss no sjå da i auna med ein gong, tidleg so seint. Da vert ikkje lett å ikkje snakka kritisk om dei på ein måte so ikkje støta dei. Da e ikkje te å skubba onna verken ein rullestol, ein sau, eller ein sofa frå IKEA, at da mesta so kjem te å verta sagt om dei, uansett kjem te å støta dei på da kraftigasta. Før dei dare to e kver før seg i besittelse av nåken temparament so kan skrema lausonga på sjølv den mest inngrodda peppermøe so e å oppdriva i heila sokne. Dei e lika lettantennelege so eit fat med trippeldestillert heimert, sånn so onkeln te more te Arven brukte å laga før han drakk på seg tørråta i hånnleddna.
|
|
Son te nieso te ein so lagde sterk drikka i si tid. (billede: resta tå nåke gamal akrylfingermaling, malt på eit stykkje våt papp so lukta kattaskit)
|
Nei, folkens. Me lyt stadig oppfordra kvarandre te å heller snakka i vanskelige og komplekse koda når me før eksempel ska baksnakka dei to. Eller når me skal framsnakka Ole Bull, Valestrands virtuos. Før om me sku vera so uheldige å havna i krig med dei to hine klagefisane, so kunne me endt opp med nye navn so ”Tellahuse” og ”Tellagrane”, Og VHFK måtte jedna ha spelt heimakampane sine på ”Furybakjen”. Og kem vil betvila at da ein gong so stolta skipet so lyda navnet m/f Ole Bull på nødkanal 16, i ettetid, med stor sikkerhet, ville ha segla onna kviterussisk flagg, med store bokstava, svart på kvitt, so skreiv ”m/f Ferrytale”, på skutesio.
Nei, da kan verta rett fø gale heila greiena, og eg sei beint ut at eg vil ikkje ha nåke tå da.
|
|
|
|
