|
|
|
( 21.11.2008 )
|
|
|
|
( 11.11.2008 )
|
|
|
|
( 31.10.2008 )
|
|
|
|
( 28.10.2008 )
|
|
|
|
( 26.10.2008 )
|
|
|
|
( 23.10.2008 )
|
|
|
|
( 23.08.2008 )
|
|
|
|
( 23.08.2008 )
|
|
|
|
( 28.05.2008 )
|
|
|
|
( 17.04.2008 )
|
|
|
Toppkategori
Siste Nytt
|
Forfatter: Fat Tony
|
Publiseringsdato: 23.08.2008 13:08
|
|
Fort gjort å mista ein mobiltelefon som ligg laust i lomma og spesielt når ein har vore på nachspiel i Myre. Problemet er alt ein møte på vegen når ein skal finna han att ein solfylt laurdag på Vakre.
|
|
|
NB! Badnafakte.net beklaga problem med framkalling av bilde for tie
|
Eg prøvde forsiktig å løsna på den fastlåste tunga som hadde tørka fast oppe i ganen. Våt og kald som eg va rista ho mesta laus tå seg sjølv der eg låg og skalv. So var det vel berre å forsiktig opna gluggane og finna ut kvar ein hadde teke kvelden. Eg frykta det verste men det var ikkje verre enn eit lite vått indianartelt i hagen til Brakjo i Myre. I bakgrunnen surra eit stereoanlegg på tomgang frå nachspielet i går, til kjente tona av Kim Larsen og Gasolin, men elles var alt stille forutan litt fuglekvitter. Eg rusla inn i det gamle kårhuset for å få litt varme i kroppen og på vegen opp til lemmen skalla eg berre hovudet 3 gongar i dei lave takbjelkane og kom meg til slutt forholdsvis heil fram til ein gammal sofa der eg kraup onna eit støvete ullpledd.
Eg hadde ikkje før falt i søvn igjen før det kom lydar frå kaving og stønning frå bak ei skapdør inne på loftet. Ut kraup Son te Slirekniven med håret rett til værs. – Mmmmmm, har du sett mobiltelefon min? Det var vel ikkje noko bombe. Verken at det var akkurat han som kom krypande ut av holet i veggen eller at han igjen hadde rota vekk telefonen. Sist gong låg den i klokkesvingen på Brann stadion, på innsida av gjerdet…. Eg ringde han opp og me lytta. Ingen ting. Jakten var i gong.
Brått stod Stig Sturk i trappa og lurte på kva som gjekk føre. Me sette han inn i situasjon og fekk lånt ein sykkel hjå Brakjo med punka bakdekk og utan frambremsa. Eg sykla, Son te Slirekniven sat på bagasjebrettet og Sturk balanserte på rattet med armane meir elle mindre i alle retninga. Litt usikker på kven som hadde det verst over fartsdumpane nedover Vardalen men me kom ikkje lenger enn til den første før me møtte kjensfolk. Der låg Tommy T og rulla og fortalte at han var på fjelltur. Han kunne fortelja at han hadde brukt 3 tima på å komma seg på toppen av fartsdumpen og no la slagplan på korleis han skulle komma seg ned igjen på den andre sida. Me rista på hovudet og sykla vidare. Det var ikkje ein gong vits å spørja etter telefonen. Me sette sykkeln frå oss ved Brannstasjon før ein kom ut i stortrafikken og sidan eg var lei av å høyra på klaginga frå han som sat bak.
På taket av bankjen sat Ellefseter med solbrille og nytte utsikten ut i ”hagen” og tøysejenteveien. Han hadde tilbrakt kvelden i førevegen på vogne og var i godt slag. Han skulle berre innom Slaje etter håttoks, eingongsgrill og påsagodt før turen bar bortom til Gamlabryggjo. Me slo sjølvsagt følgje og var stadig på utkikk etter telefon.
|
|
Mange løgne plassa å leita
|
Det kom vel med at me hadde rikelig med frukost med oss for på Gamlabryggjo låg Johnny Ola og sov inntulla i to VHFK flagg som vart brukt under nattas feiring av sigeren mot NBK. Han hadde fått ein idè i hovudet om å tilbringa 24 tima i strekk på bryggja og var godt i gong allereie. Me hengde opp flagga igjen og rydda rasj og tomgods men fant ingen telefon. Pitlisn kom kjørande forbi og alle utn Johnny O hoppa inn i bilen. Han skulle opp til Burkeland for å spela crocket i hagen til Johan i lag med Capo Pezzio og Consiglieri. Men først var me innom Mobiln for å snopa, blant anna CD’en ”Viser på dørg og dans på dekk”. Alle rista på hovudet men det skulle visa seg at dette var eit sjakktrekk sidan den inneheldt visa ”Pølsna hennar Magnild”. Spelet var godt i gong og CD spelaren kom på. Ein etter ein kom gromlåtane, men då Arne Høyland stemte i tok det heilt av. Capo Pezzio var brått borte før det viste seg at han låg i spasma bak ei stikkelsbærbusk og heldt seg på magen. Dette var utan tvil ein slagar som hadde kome for å bli. Men ingen mobiltelefon.
Det viste seg at gjengen skulle på ferietur til Modaln med snakka til Pitlisn og med ein CD spelar på hekken. Spelaren ligg no visstnok på 600 meters djup midt i Osterfjorden, men det er ein annan historie. Me andre stod til slutt igjen tomhendte på Gamlabryggjo og klokka hadde passert 18:00 og var vel over deadline. No var gode råd dyre. Ingen til å køyra til Larsn. Nøkkelen til suksess vart Keiko som snart var på plass med ein pappkasse full av San Miguel. Denne viste seg å vara til sola forsvant bak Rundhovda. Ræve, som kom innom og tok rennefart ut frå nausttaket og rett i sjødn, hadde heller ikkje sett telefon. Johnny O sitt rekordforsøk hadde tydeligvis satt sine spor men no var det til for å ta ein tur oppom puben. Her hadde dei heller ikkje funne noko telefon.
Kvelden på puben gjekk føre seg utan noko form for dramatikk men når det var slutt og ein kom utanfor låg det ein gorilla og sov ved trafoen. Nærare bestemt Johnny L i gorillakostyme. Det var vist etter leggetid for karen og me fant ein bil for å putta han inn i. Det var ein vennleg gjerstågap som tibydde å køyra han heim. Men gorillaen sette sjølv ein stoppar for tjenesta då han nekta å setja seg inn i bilen som hadde country på stereoanlegget. I staden vart det tinga pengabil til gorillaen. Gorillaen hadde heller ikkje meir enn sin eigen telefon under drakta. Me andre rista på hovudet og for opp i sentrum for å spela sprett-pinn. Son te Slirekniven hadde vore i buskena nerom brune og knekt te nåken flotte pinna men til tross for detta blei det ikkje spelt meir enn 7 minutt før Brakjo ikkje ville belita seg, Asfaltn knakk pinnane og Heimatn for heimat. Enn på visa vart eit nytt nachspiel i Myre.
Opp Vardaln traff me på nytt Tommy T. Han hadde ikkje kome lenger enn til den nedste fartsdumpen sia Ikkornbarnet og brorn hadde truffe han på vegen. Dei hadde først bomma ei heilmugga hjå gamle dobbelt-V for so å ringa te Ottoen ette ei te. Plan va å reisa sø te bydn men dei hadde ikkje kome lenger. Med seg hadde dei ein halvfull kvitedunk med blåbærvin. Dette vart for sterk kost for oss og me rusla vidare etter å forvissa oss om at dei ikkje hadde sett telefon.
Son te Slirekniven kunne fortelja oss at da rant ein litn bekk med klåravatn rett nedanfor 250-metersskogen. Har pla han få i seg litt drikka viss turen opp Vardaln stunno blei for lang. Han hadde gjort det same dagen i førevegen, då han skulle heilt inn i Myre, men med litt mindre hell. Han hadde bøyd seg ned men gått te høvdes ut i bekkjen før han rulla neri og vart skjortevåt. – Da e jaggu godt gjort å nestn drukna i ein so litn bekk so detta midsummars. Han rista på hovudet men ville prøva det same igjen. Han var tydeligvis litt på ein snurr for han for bortimot like toskje åt denne gongen, berre at han fekk kasta seg øve på hi sia på eit mirakuløst vis. Men som vanleg klarte han igjen å gjera ska på seg for der låg visst ein stein. Han heldt seg te okle og banna. So såg han etter og der låg han…. Stein va ikkje ein stein, men mobiltelefon.
Da e utrule ka ein finn att berre ein går riktig fram når ein ska leita.
|
|
|
|
